A gdy szli drogą, ktoś powiedział do Niego: „Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz!” Jezus mu odpowiedział: „Lisy mają nory i ptaki powietrzne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć”.

Do innego rzekł: „Pójdź za Mną!” Ten zaś odpowiedział: „Panie, pozwól mi najpierw pójść i pogrzebać mojego ojca!” Odparł mu: „Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych, a ty idź i głoś królestwo Boże!”

Jeszcze inny rzekł: „Panie, chcę pójść za Tobą, ale pozwól mi najpierw pożegnać się z moimi w domu!” Jezus mu odpowiedział: „Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego”.

Łk. 60,57-62

Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje! Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa.

Łk 9, 23-24

Ks. Jonasza 1:1-16
(1) Pan skierował do Jonasza, syna Amittaja, te słowa: (2) Wstań, idź do Niniwy – wielkiego miasta – i upomnij ją, albowiem nieprawość jej dotarła przed moje oblicze. (3) A Jonasz wstał, aby uciec do Tarszisz przed Panem. Zszedł do Jafy, znalazł okręt płynący do Tarszisz, uiścił należną opłatę i wsiadł na niego, by udać się nim do Tarszisz, daleko od Pana. (4) Ale Pan zesłał na morze gwałtowny wiatr, i powstała wielka burza na morzu, tak że okrętowi groziło rozbicie. (5) Przerazili się, więc żeglarze i każdy wołał do swego bóstwa; rzucili w morze ładunek, który był na okręcie, by uczynić go lżejszym. Jonasz zaś zszedł w głąb wnętrza okrętu, położył się i twardo zasnął. (6) Przystąpił, więc do niego dowódca żeglarzy i rzekł mu: Dlaczego ty śpisz? Wstań, wołaj do Boga twego, może wspomni Bóg na nas i nie zginiemy. (7) Mówili też żeglarze jeden do drugiego: Chodźcie, rzućmy losy, a dowiemy się, z powodu kogo to właśnie nieszczęście spadło na nas. I rzucili losy, a los padł na Jonasza. (8) Rzekli, więc do niego: Powiedzże nam, z jakiego powodu ta klęska przyszła na nas?  Jaki jest twój zawód? Skąd pochodzisz? Jaki jest twój kraj? Z którego jesteś narodu? (9) A on im odpowiedział: Jestem Hebrajczykiem i czczę Pana, Boga nieba, który stworzył morze i ląd. (10) Wtedy wielki strach zdjął mężów i rzekli do niego: Dlaczego to uczyniłeś? – albowiem wiedzieli mężowie, że on ucieka przed Panem, bo im to powiedział. (11) I zapytali go: Co powinniśmy ci uczynić, aby morze przestało się burzyć dokoła nas? Fale bowiem w dalszym ciągu się podnosiły. (12) Odpowiedział im: Weźcie mnie i rzućcie w morze, a przestaną się burzyć wody przeciw wam, ponieważ wiem, że z mojego powodu tak wielka burza powstała przeciw wam. (13) Ludzie ci starali się, wiosłując, zawrócić ku lądowi, ale nie mogli, bo morze coraz silniej burzyło się przeciw nim. (14) Wołali, więc do Pana i mówili: O Panie, prosimy, nie dozwól nam zginąć ze względu na życie tego człowieka i nie obciążaj nas odpowiedzialnością za krew niewinną, albowiem Ty jesteś Pan, jak Ci się podoba, tak czynisz. (15) I wzięli Jonasza, i wrzucili go w morze, a ono przestało się srożyć. (16) Ogarnęła wtedy tych ludzi bojaźń przed Panem. Złożyli Panu ofiarę i uczynili śluby.

Ks. Jonasza 2:1-11
(1) Pan zesłał wielką rybę, aby połknęła Jonasza.
I był Jonasz we wnętrznościach ryby trzy dni i trzy noce.
(2) Z wnętrzności ryby modlił się Jonasz do swego Pana Boga.
[…] (11) Pan nakazał rybie i wyrzuciła Jonasza na ląd.

Ewangelia dzieciństwa Ps. Tomasza (EwTmDz)

Watykan.tv

Albowiem królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy. 2 Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. 3 Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, 4 i rzekł do nich: „Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam wam”. 5 Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo uczynił. 6 Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał ich: „Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie?” 7 Odpowiedzieli mu: „Bo nas nikt nie najął”. Rzekł im: „Idźcie i wy do winnicy!”

8 A gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: „Zwołaj robotników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do pierwszych!” 9 Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze.

10 Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze. 11 Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, 12 mówiąc:

Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzyśmy znosili ciężar dnia i spiekoty.

13 Na to odrzekł jednemu z nich:

Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czy nie o denara umówiłeś się ze mną ?

14 Weź, co twoje i odejdź! Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. 15 Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry?

Przypowieść o robotnikach w winnicy (Mt 20,1-15)

Adoro te devote (łac. Kłaniam Ci się nabożnie) – jeden z łacińskich średniowiecznych hymnów eucharystycznych przypisywany św. Tomaszowi z Akwinu. Teolog miał go napisać przed uroczystością Bożego Ciała 1264 na prośbę papieża Urbana IV. Pierwsze źródła pisane potwierdzające autorstwo Doktora anielskiego datowane są jednak na półwiecze po śmierci świętego.

Hymn został włączony do tekstu Mszału Rzymskiego papieża Piusa V opublikowanego 14 lipca 1570. Cytuje go również Katechizm Kościoła Katolickiego (hasło 1381). Hymn Adoro te devote śpiewany jest podczas adoracji eucharystycznych i podczas dziękczynienia po Komunii św. w czasie obrzędów mszy św.

Więcej: o św. Tomaszu z Akwinu

 

I Godhead here in hiding, whom I do adore, Masked by these bare shadows, shape and nothing more, See, Lord, at Thy service low lies here a heart Lost, all lost in wonder at the God thou art.

II Seeing, touching, tasting are in thee deceived: How says trusty hearing? that shall be believed; What God’s Son has told me, take for truth I do; Truth Himself speaks truly or there’s nothing true.

III On the cross Thy godhead made no sign to men, Here Thy very manhood steals from human ken: Both are my confession, both are my belief, And I pray the prayer of the dying thief.

IV I am not like Thomas, wounds I cannot see, But can plainly call thee Lord and God as he; Let me to a deeper faith daily nearer move, Daily make me harder hope and dearer love.

V O thou our reminder of Christ crucified, Living Bread, the life of us for whom he died, Lend this life to me then: feed and feast my mind, There be thou the sweetness man was meant to find.

VI Bring the tender tale true of the Pelican; Bathe me, Jesu Lord, in what Thy bosom ran Blood whereof a single drop has power to win All the world forgiveness of its world of sin.

VII Jesu, whom I look at shrouded here below, I beseech thee send me what I thirst for so, Some day to gaze on thee face to face in light And be blest for ever with Thy glory’s sight. Amen.

 

Lecz Jezus rzekł do Szymona: „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił”. 11 I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim.

Steinigung des Hl. Stephan

Święty Szczepan
- ok. 36 roku osądzony przez Sanhedryn
ukamienowany przez miejscową społeczność żydowską w Jerozolimie.

„Wyrzucili go poza miasto i kamienowali, a świadkowie złożyli swe szaty u stóp młodzieńca, zwanego Szawłem. Tak kamienowali Szczepana, który modlił się: «Panie Jezu, przyjmij ducha mego!» A gdy osunął się na kolana, zawołał głośno: «Panie, nie poczytaj im tego grzechu!» Po tych słowach skonał.” (Dz 7, 58-60)